Szybsza niż lew

Agnieszka Martinka ma odwagę walczyć o spełnienie swoich marzeń i robi to od lat z żelazną konsekwencją. Twierdzi, że podróżnikiem nie można zostać, trzeba się nim urodzić. Obieżyświatem została dzięki rodzicom, bo na pierwszą prawdziwą wyprawę wyruszyła w Bieszczady, a góry oglądała z perspektywy ramion ojca, który wytrwale nosił trzyletnią Agnieszkę „na barana”.

Martinka połknęła bakcyla. Swoje rodzinne Roztocze ( urodziła się w Tomaszowie Lubelskim) zjeździła wzdłuż i wszerz i zna tam każdy zakamarek. Trudno okiełznać jej osobowość, nic zatem dziwnego, że przestrzeń wypraw Agnieszki Martinki szybko przekroczyła granice Polski, nigdy nie mieszkała w hotelach, ale na łonie przyrody, blisko ludzi, w miejscach dziwnych i przez to atrakcyjnych.

Jedną ze swoich najważniejszych podróży – wyprawę rowerową wokół Jeziora Wiktorii - zaplanowała drobiazgowo, 31 grudnia 2003 roku wylądowała w Nairobi, od tego momentu praktycznie nie rozstawała się z notatnikiem, robiła zapiski, których początkowo nie zamierzała publikować. Książka „Szybsza niż lew” ujrzała światło dzienne dzięki prośbie małego ugandyjskiego chłopca, który powiedział do zaskoczonej Martinki: „Obiecaj, że napiszesz o swojej wyprawie…” Autorka stworzyła pasjonujący dziennik , w którym na pierwszy plan wysuwają się chęć podróżowania i siła pozwalająca spełniać marzenia, może właśnie dzięki tym cechom opowieść czyta się jednym tchem. Afryka widziana oczami Agnieszki Martinki jest dzika i tajemnicza, podróżniczka dzieli się z czytelnikiem swoimi opiniami i odczuciami, jest czuła na to, co ludzi łączy

Spotkanie z Agnieszką Martinką odbyło się w Domu Kultury w Golinie.